یک صندلی کنار من از یک نفر کم است

بی تو چقدر جرات  ِ ) امّا ـ اگر( کم است

من می توانم از همه حتّی گذشته ام

امّا برای از تو گذشتن جگر کم است

ما را که مثل بچّه ی آدم نشسته ایم

گفتند مثل این که دو تا دربه در کم است

تا بوده _ از همیشه_ همین طور بوده است

پای درخت تا وسط آمد تبر کم است

در پارک های زمزمه و پرسه های من

چیزی شبیه عطر خوش هم سفر کم است

ماندیم تا که عقربه آمد سر قرار

آمد سر قرار ولی یک نفر کم است

آمد "دقیقه ی همه از راه آمدند"

در باز شد مسافر من پشت در کم است

با تو چه زندیگی یایی که تو رویاهام نداشتم

تک وتنها بودم اما تو رو تنها نمی ذاشتم

چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسیدم اما به هوای تو نمردم

دارم از تو می نویسم که نگی دوست ندارم

از تو که با یه نگاهت زیر و رو شد روزگارم

موقع نوشتنام  وقت اسم گذاشتام

 کسی رو جز تو نداشتم اسمی جز تو نمی ذاشتم

حتی من به آروزهات تو رو آخر می رسوندم

می رسیدی تو ، من اما آروز به دل می موندم

هی می خواستم که بگم که بدونی حالمو

اما ترس و دلهوره خط می زد خیالمو

هرچی شعر عاشقونه س من برای تو نوشتم

تو جهنم سوختم اما می نوشتم تو بهشتم

اگه عاشقونه گفتم عشق تو باعث شه

اگه مردم تو بدون چه کسی باعثه شه

توی گفتن و نگفتن از چه روزایی گذشتم

 اینقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم

من تمام قصه هام قصه ی توست اگه غمگینه اون از غصه ی تو ست

هی فلانی!

می دانی؟!

می گویند رسم زندگی چنین است :

می آیند ...    می مانند  ...

عادتت می دهند ...   و می روند ...

و تو در خود می مانی

و تو تنها می مانی!

راستی!

نگفتی!

آیا رسم تو نیز چنین است؟!

مثل همه ی فلانی ها ؟

اگه با دلت کسی یا چیزی رو دوست داشتی زیاد جدی نگیرش. چون کار دل دوست داشتنه... درست مثل کار چشم که دیدنه ... ولی اگه کسی رو با عقلت دوست داشتی بدون داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه

شاعر : اردلان سرفراز

اسم تو گل شکل تو گل اما خودت خاری و بس

بغض منی نمی شکنی گرفته ای راه نفس

                            ظالم منو می آزاری و بس

با همه خوب خنده به لب

                           به جان من خشم غضب

همیشه دوست همیشه یار

                         برای من طناب دار

تو چشم دیدن منی

تو پاره ی تن منی

                          شکست من شکست ماست

                       زخم نزن که می شکنی

تو از منی یا بر منی

تو عاشقی یا دشمنی

                             یه روز حیات یه روز عدم

                          یه وقت زیاد یه لحظه کم

خسته ازین حال و هوا

از این همه چون و چرا

برای خاطر خدا مرا نبر به ناکجا

 عيب کار اينجاست که من '' آنچه هستم '' را با '' آنچه بايد باشم '' اشتباه مي کنم ، خيال ميکنم آنچه بايد باشم هستم،در حاليکه آنچه هستم نبايد باشم

 .

.

.

رفتم  که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابه لای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور  بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ و زندگی

یادت نرود

خدا در تمام روزهای این سال

جاری یست

و با توست

مبادا کاری بکنی که شرمنده اش شوی

درست است که او مهربان است

اما تو حساب کار دستت باشد

چیزهایی هست که شوخی بردار نیست

مبادا ساده بگیری

صبحدم مرغ چمن با گل نوخواسته گفت 

ناز کم کن که درین باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت