تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق

هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

ای خدای مهربون من و برادرم چه کار کنیم تا دست از سرمون برداری

1- موفقیت: حفظ موقعیت اجتماعی یعنی حفظ آن فاصله ای که ما با سطح عمومی جامعه داریم (کمی از آن جلوتریم یا عقب تر- دیگر از آنچه که هستیم عقب تر نرویم)

2- کامیابی : بهبود موقعیت یعنی بتوانیم که اگر از سطح عمومی جامعه عقب ترهستیم به آن نزدیک تر شویم و اگر از آن جلوتر هستیم فاصله ی خود را با سطح عمومی جامعه بیشتر کنیم.

3- بهروزی : به عنوان سومین و کامل ترین مصداق هدف عبارتست از کامیابی همیشگی با بهبود دائمی و لحظه به لحظه که ادامه داشته باشد و در مسیر بهبود توقف حاصل نشود.

- در دل تمام لحظه های زمان فرصت وجود دارد نیمی از فرصتها خوب و به رنگ سفید و نیمی به رنگ سیاه و ناخوشایند (نعمت و نقمت)ولی هر دو با هم باعث موفقیت می شوند خداوند حکیم است هم در لحظه های خوشایند و هم ناخوشایند فرصت برای بهبود قرار داده اگر به نیمه ی خوب لحظه ها توجه کنید و لحظه های سیاه را نادیده بگیرید به بهروزی نمی رسید چون بهروزی مداوم است . شب نقش خودش را دارد نمی توان گفت که بد است و تاریک و روز هم نقش خودش را دارد این تضادها هستند که زندگی را می سازند.

تصادف ، بیماری ، بدقولی دیگران ، خشم پدر و مادر و ... تمام اتفاقاتی که خود ما در ایجاد آن مقصر نبوده ایم ، همه فرصت هستند هر آنچه که در دل لحظات وجود دارد فرصتی است کوچک یا بزرگ ، به ظاهرسفید یا سیاه تمامی این لحظات مال ما و سهم ماست و از طرف خداوند برای ما حاصل شده است ، باطن آن به واقع خوشایند می باشد وفکر کردن به حکمت آن آثاری خوشایند را نتیجه می دهد.

در میان امواج ، در جاده های پر فراز و نشیب و درد دریاها به دنبال خوشبختی می دویم ، در حالیکه خوشبختی در همینجاست

سلام عزيز مهربون اجازه هست بشم فدات...؟ اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خندهات...؟ شب كه مياد يواش يواش با چشمك ستاره هاش اجازه هست از آسمون ستاره كش برم برات..؟ اجازه هست بياي پيشم يه كم بگم دوست دارم؟ تو هم بگي دوسم داري بارون بشم دل ببارم بريم تو باغ اطلسي بدون رنج بي كسي بهت بگم اجازه هست گل روي موهات بذارم اجازه هست خيال كنم تا آخرش مال مني..؟ خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني

دید موسی یک شبانی را به راه

کاو همی گفت ای گزیننده اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت

چارقت دوزم کنم شانه سرت

جامه ات شویم شپشهایت کشم

شیر پیشت آورم ای محتشم

دستکت بوسم بمالم پایکت

وقت خواب آید بروبم جایکت

ای فدای تو همه بزهای من

ای به یادت هی هی و هیهای من

این نمط بیهودده می گفت آن شبان

گفت موسی با کی است این ای فلان ؟

گفت با آن کس که ما را آفرید

این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسی های بس مدبر شدی

خود مسلمان نا شده کافر شدی

این چه ژاژ است و چه کفر است و فشار

پنبه ای اندر دهان خود فشار

چارق و پاتابه لایق مر تو راست

آفتابی را چنینها کی رواست ؟

گر نبندی زین سخن تو حلق را

آتشی آید بسوزد خلق را

با که می گویی تو این با عم و خال

جسم و حاجت در صفات ذوالجلال

شیر او نوشد که در نشو و نماست

چارق او پوشد که او محتاج پاست

دست و پا در حق ما استایش است

در حق پاکی حق آلایش است

لم یلد یولد او را لایق است

والد و مولود را او خالق است

گت ای موسی دهانم دوختی

وزپشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی کرد تفت

سر نهاد اندر بیابانی و رفت

وحی آمد سوی موسی از خدا

بنده ما را ز ما کردی جدا

تو برای وصل کردن آمدی

یا برای فصل کردن آمدی

هر کسی را سیرتی بنهاده ام

در حق او مدح و در حق تو ذم

در حق او شهد و در حق تو سم

ما زبام را ننگریم و و قال را

ما روان را بنگریم و حال را

آتشی از عشق در جان بر فروز

سر به سر فکر و عبارت را بسوز

موسیا آداب دانان دیگرند

سوخته جان و روانان دیگرند

گر خطا گوید ورا خاطی مگو

گر بود پر خون شهید او را مشو

خون ، شهیدان را ز آب اولی تر است

این خطا از صد صواب اولی تر است

ملت عشق از همه دینها جداست

عاشقان را ملت و مذهب خداست

چون که موسی این عتاب از حق شنید

در بیابان در پی چوپان دوید

عاقبت دریافت او را و بدید

گفت مژده که دستوری رسید

هیچ آدابی و ترتیبی مجو

هر چه می خواد دل تنگت بگو

عاشق خفته

عاشقی بوده است در ایام پیش

عاقبت جوینده یابنده بود

گقت روزی یار او که امشب بیا

که بپختم از پی تو لوبیا

در فلان حجره نشین تا نیم شب

تا بیایم نیم شب من بی طلب

بعد نصف اللیل آمد یار او

صادق الوعدانه آن دلدار او

عاشق خود را فتاده خفته دید

اندکی از آستین او درید

چون سحر از خواب عاشق برجهید

آستین و گردگانها را بدید

- عهد : پیمان 2- ماه : استعاره ازمعشوق 3- شاه مات : کنایه از کسی که راهی جز تسلیم ندارد.