اگر که درد از این گریه تا عصب برسد

اگر که عشق لبالب شود به لب برسد

که سالها بدوی ، قبل خط ّ پایانی

یواش سایه ی یک نفراز عقب برسد

شبانه گریه کنی تا دوباره صبح شود

که صبح گریه کنی تا دوباره شب برسد!

که هی سه نقطه بچینی اگر... ولی... شاید...

کسی نمی آید ، نه! کسی نمی آید

به سوی تو، به شوق روی تو
به طرف کوی تو
سپیده دم آیم
مگر تو را جویم
بگو کجایی؟
نشان تو گه از زمین گاهی
ز آسمان جویم
ببین چه بی پروا
ره تو می پویم
بگو کجایی.....
کی رود رخ ماهت از نظرم
به غیر نامت کی نام دگر ببرم
اگر تو را جویم
حدیث دل گویم
بگو کجایی؟
به دست تو دادم
دل پریشانم
دگر چه خواهی
فتاده ام از پا
بگو که از جانم
دگر چه خواهی
یکدم از خیال من
نمی روی ای غزال من
دگر چه پرسی ز حال من
تا هستم من
اسیر کوی توام
به آرزوی توام
اگر تو را جویم
حدیث دل گویم
بگو کجایی؟
به دست تو دادم
دل پریشانم
دگر چه خواهی
فتاده ام از پا
بگو که از جانم
دگر چه خواهی

حس درد سبز عشقی با یه دریا پر از امید

حرمت نجابتت رو میشه تا خود خدا دید

با یه دریا پر از احساس منم اون همیشه با تو

گرمیه قلبم و دستام پیشکش تنهایی تو

میدونم که ما اسیریم تا که هم صدا نخونیم

غربت ترانه ها رو توی این قفس میدونیم

اگه تا سپیده ی صبح برسه فصل اقاقی

می تونیم با لمس این عشق بشکنیم غرور یاغی

من و تو جرأت مرگیم توی لحظه های آخر

میشه تا مرز تن عشق برسیم به خط آخر

من و تو فرصت پرواز همه پرنده هاییم

واسه تا ابد رهایی ما دو بال آشناییم

در زندگی گنجهای بی شماری داریم که قدر آنها را
 نمی دانیم و داشتنشان را امری طبیعی تلقی می کنیم
تا وقتی که زندگی به شکل غیر منتظره آنها را از ما می گیرد

 .

سقف ما هر دو یه سقف  دیوارامون یه دیوار

آسمون یه آسمون  بهارامون یه بهار

اما قلبمون دو تا  دستامون از هم جدا

گریه هامون تو گلو  خنده هامون بی صدا

نتونستم نتونستم تو رو بشناسم هنوز

تو مثه گنگی رمز توی یک کتیبه ای

که همیشه با منی اما برام غریبه ای

هنوزم ما می تونیم خورشیدو از پشت شب صدا کنیم

نمی تونیم ؟ می تونیم ! بهارو با زمین سوخته آشنا کنیم

همشب و همگریه ای درد تو درد منه

بگو همغصه بگو دیگه وقت گفتنه

بغض ما نمی تونه این سکوتو بشکنه

مردم از دست سکوت یکی فریاد بزنه

 هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهاییم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مأ نوس بود
لحظه پایانیم را حس نکرد

تو منو دوسم نداشتی حتی قد نوک انگشت

اگه من یه روز نباشم کی از عشقت می میره

یه روزی می رم و اون روزه که گریه ت می گیره

خالیه سفره زمین                       دست سخاوت تو کو
 زخمیه شونه های عشق             مرهم رحمت تو کو
 سنگینه پلک لحظه ها                 نبض زمین نمی زنه
قلب قناریای عشق                      بی تو یقین نمی زنه 
من از عبور جمعه ها                   از بوی تنهایی پرم
 زیر سفال سقف شب                   ثانیه ها رو می شمرم
کجا تو موندگار شدی                   که روز ما سیاه شده
دست دعای من دیگه                   از آسمون جدا شده
یه شب میایی از سفر                   باغ پر برگ و بر می شه
ستاره های شیشه ای                   می شکنه و سحر می شه
مزرعه شرقیمونو                       هجومی از ملخ زده
شعله خورشیدی بزن                    تو قلبایی که یخ زده
اسب بهارو زین بکن                     تا باغچمون جون بگیره
 روی غبار جاده ها                       شرشر بارون بگیره
خالیه سفره زمین                         دست سخاوت تو کو
 زخمیه شونه های عشق               مرهم رحمت تو کو

چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با برگ های مرده هم  آغوش می کنی

گمراه تر ز روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش با مستیت که مرا نوش می کنی

تو دره بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟

غم میون دو تا چشمون قشنگت لونه کرده

شب تو موهای سیاهت خونه کرده

دو تا چشمون سیاهت مثه شبهای منه

سیاهیای دو چشمت مثه غمهای منه

وقتی بغض از مژه هام  پائین می یاد بارون می شه

سیل غم آبادی مو ویرونه کرده

وقتی با من می مونی تنهایی مو باد می بره

دو تا چشمام بارون شبونه کرده

بهار از دستای من پر زد و رفت

گل یخ توی دلم جوونه کرده

تو اتاقم دارم از تنهایی دارم آتیش کرده

ای شکوفه توی این زمونه کرده

چی بخونم جوونیم رفته صدام رفته دیگه

 گل یخ توی دلم جوونه کرده

میلاد حضرت علی (ع) رو به همه شیعیان تبریک می گم

به یاد آوردن گونه ای دیدار است فراموشی گونه ای آزادی است

سکوت که می کنی دلم به وسعت دلتنگی می گیرد

نگاهم می ماند و بغض ترک خورده دل

               مهربان من!

                                با من از بهار بگو

که کوله بارم آکنده از خزان است 

                            از دراز راهی آمده ام 

در پناه تو بی پناه می آیم

                           ای حضور سبز آرزو......

سکوت که می کنی دلم به وسعت دلتنگی می گیرد....

طوریم نیست

خرد و خمیرم فقط همین

کم مانده است که بی تو بمیرم فقط همین

از هر چه هست و نیست گذشتم ولی هنوز

در نزد چشم های تو ...  فقط همین

از دوریت زنجیر به قلبم بسته اند

شاعر شدم که لال نمیرم فقط همین

شگفت انگیزی زندگی؛

    با آگاهی به ناپایداری اش

        درجرات تو شدن،

           در شجاعت من شدن،

               در شهامت شادی شدن،

                   در روح شوخی،

                       در شادی بی پایان خنده،

                            در قدرت تحمل درد،

                                             نهفته است...

 ساده است ستایش گلی
چیدنش
و از یاد بردن این که گلدان را آب باید داد

مشکلات مانع کار نیستند بلکه معلم ما هستند. در درون هر مشکلی بذر سود یا موقعیتی نهفته است ، برابر یا بیشتر از سود حاصل از انجام کار مورد نظر، در راه موفقیت مشکلات را تبدیل به پله های صعود کنید