من نیز دل به یار دهم هر چه باد باد

دنیا دیگه مثه آش خور نداره

نداره نه می تونه بیاره

وقتی برادر آدم بره خدمت مقدس سربازی دیگه بهتر از این نمی شه آپ کرد

یه پنجره با یه قفس

یه حنجره بی همنفس

سهم من از بودن تو

یه خاطره س همین و بس

تو این مثلث غریب

ستاره ها رو خط زدم

دارم به آخر می رسم

از اون ور شب اومدم

یه شب که مثل مرثیه

خیمه زده رو باورم

می خوام تو این سکوت تلخ

صداتو از یاد ببرم

بذار که کوله بارمو

رو شونه ی شب بذارم

باید که از اینجا برم

فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو دلم

شوق رسیدن تو تنم

تو حجم سرد این قفس

منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم

از آرزوهای محال

قصه ی ما تموم شده

با یه علامت سوال

؟

نام ترانه : از تو می نویسم

خواننده : ابی ( در آلبوم جدید ابی . نوید وامید )

چون این آهنگ رو پیدا نکردم  پس  برای دانلود هیچ جا کلیک کنید

به تو از تو می نویسم به تو ای همیشه در یاد

ای همیشه از تو زنده لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود

زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاییز برگ و باغم گریه میکرد

قاصد چشم تو آمد مژده ی روییدن آورد

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

ای همیشگی ترین عشق در حضور حضرت تو

ای که می سوزم سراپا تا ابد در حسرت تو

به تو نامه می نویسم نامه ای نوشته بر باد

که به اسمت چو رسیدم قلمم به گریه افتاد

ای تو یارم روزگارم گفتنی ها با تو دارم

ای تو یارم از گذشته یادگارم

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

در گریز نا گزیرم گریه شد معنای لبخند

ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پلهای پیوند

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما فنا بود

باید از هم می گذشتیم برتر از ما عشق ما بود

خواننده : الهه

ساقی ساقی اي ساقی

باز مستم و ديوونه

غم عشق و رسواييم

ديگه از كی پنهونه

بعد از یه سفر برفی زمستونی به رنگ دونه های الماس برف یه پست داغ داغ می چسبه

حسابشو کردم دیدم که فقط شهرای آذربایجان و سیستان وکرمان و زنجان و خوزستان و یاسوج

  وکیش مونده که ندیدم دیگه بقیه شهرهارو دیدم وجب به وجب جنوب و شمال همه جا زیباست

 ولی هیچ جا به زیبایی شهر من نیست با اینکه شهر من خیلی قشنگه ولی دلم می خواد برم ... 

عاشقم مثل مسافر عاشقم

عاشق رسیدن به  انتها

عاشق بوی غریبانه ی کوچ

تو سپیده ی غریب جاده ها

من پر از وسوسه های رفتنم

رفتن و رسیدن و تازه شدن

توی یک سپیده ی طوسی سرد

مثل یک عشق پر آوازه شدن  

نام شاعر : معینی کرمانشاهی

نام آهنگساز : استاد علی تجویدی

نام خواننده : دلکش

  امید جانم ز سفر بازآمد
شکر دهانم ز سفر بازامد
عزیز آن که بی خبر
به ناگهان رود سفر
چو ندارد دیگر دلبندی
به لبش ننشیند لبخندی
چو غنچه ی سپیده دم
شکفته شد لبم ز هم
که شنیدم یارم بازآمد
ز سفر غمخوارم بازآمد

همچنان ، که عاقبت
پس از همه شب بدمد سحر ، ناگهان
نگارِ من ، چنان مهِ نو آمد از سفر

همچنان ، که عاقبت
پس از همه شب بدمد سحر ، ناگهان
نگارِ من ، چنان مِه نو آمد از سفر

من هم ، پس از آن دوری
بعد از ، غم مهجوری
یک شاخه ی گل ،
بُردم به برش
یک شاخه ی گل ،
بُردم به برش

دیدم ، که نگارِ من
سرخوش ، ز کنار من
بگذشت و به بر
یارِ دگرش
بگذشت و به بر
یارِ دگرش

وای از آن گلی که دست من بود
خموش و یک جهان سخن بود
خموش و یک جهان سخن بود
گل ، که شهره شد به بی وفایی
زِ دیدن چنین جدایی

ز غصّه  پاره پیرُهَن بود
ز غصّه  پاره پیرُهَن بود

دست در دست نبی    

               تابنده ماه رخ مولا  

عاشقان عیدتان مبارک

آرزو می بخشد و اسرار می دارد نگاه

جنت نقد است اینجا عیش و عشرت تازه کن

زان که در جنت خدا بر بنده ننویسد گناه

ساز چنگ آهنگ عشرت صحن مجلس جای سماع

خال جانان دانه دل زلف ساقی دام راه

دور از این بهتر نباشد ساقیا عشرت گزین

حال ازین خوشتر نباشد حافظا ساغر بخواه

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن              دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب               ما را ز جام باده گلگون خراب کن

خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد           گر برگ عیش می طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه ها کند            زنهار کاسه سر ما پر شراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم                با ما به جام باده صافی خطاب کن

کار صواب باده پرستی است حافظا                برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

گر همچو من افتاده این جام شوی    ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

  
با ما منشین وگرنه بد نام شوی

تو بدری و خورشید تو را بنده شدست        

             تا  بنده ی تو شدست تابنده شدست

زان روی که از شعاع نور رخ تو   

       خورشید منیر و ماه تابنده شدست

ماهم که رخش روشنی نوربگرفت                گرد خط او چشمه کوثر بگرفت   

دلها همه در چاه زنخدان انداخت      وانگه سر چاه را به عنبر بگرفت       

فراق یار نه آن می کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر

کنایتی است که از روزگار هجران گفت

بنویس نامه نویس حرفای خوب خوب بنویس

بنویس وقتی تو نیستی دیگه انگار چیزی نیس

اگه عاشقانه نیس حرفای بهتر بنویس

اگه خندش می گیره گریه مو از سر بنویس

بنویس خواستنم از جنس گل ابریشمه

بنویس پاکی من پاکی نور و شبنمه

همه دوست داشتنمو نقطه به نقطه بنویس

بنویس قصه زیاده ولی کاغذم کمه

بنویس خواستن من شمردنی نیس بنویس

بنویس دل که به خاک سپردنی نیس بنویس

بنویس خسته شدم اون قده خسته که نگو

همه دلتنگی من که گفتنی نیس بنویس

ننویس نه ننویس هر چی که گفتم ننویس

نه ننویس هر چی دلت خواست بنویس

ننویس چون که براش نامه ها تکراری شده

چیزی از من ننویس فقط براش راست بنویس

 یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم

رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

نفس عشق درمان عاشق است نه نفس ِ معشوق

دوش می آمد و رخساره  بر آفروخته بود          تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوه شهر آشوبی             جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود می دانست               واتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر چه می گفت که زارت بکشم می دیدم          که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می زد و آن سنگین دل          در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود

دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت       الله الله تلف کرد هر آنچه اندوخته بود

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد              آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ       یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود

قشنگ ترین تولد شاید شب آغازین بی دغدغه ماندن در گهواره است

چرا که بعد از آن عمری سوختن و شریک شدن با اشک چون فواره است

و آخرش آرزوی رسیدن به نقطه ای در آن سوی سیاره

گمان می کنم کسی هرگز تولد خود را نخواهید دید

قلب این کتیبه ی مخدوش

که در خطوط اصلی آن دست برده اند

به اعتبار سنگی خود دیگر اعتماد ندارد

شاید که اعتیاد به بودن امیال پاک و ساده ی انسانی را به ورطه ی زوال کشیده است

شاید که روح را به انزوای یک جزیره نا مسکون تبعید کرده اند ...

سرد است و بادها خطوط مرا قطع می کنند

آیا در این دیار کسی هست که هنوز

از آشنا شدن با چهره فنا شده ی خویش وحشت نداشته باشد ؟؟؟

شب در تمام پنجره های پریده رنگ

مانند یک تصور مشکوک

پیوسته در تراکم و طغیان بود

و راهها ادامه خود را در تیرگی رها کردند

دیگر کسی به عشق نیندیشید

دیگر کسی به فتح نیندیشید

و هیچ کس دیگر به هیچ نیندیشید .......

شاید هنوز هم در پشت چشم های له شده در عمق انجماد

یک چیز نیم زنده ی مغشوش بر جای مانده بود

که در تلاش بی رمقش می خواست

ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها

شاید  !!!!!  ولی چه خالی بی پایانی

خورشید مرده بود

و هیچکس نمی دانست که نام آن کبوتر غمگین

که از دل ها گریخته ایمان است

آسمان ابری نیست                 و زمستان هم ،                      

دل من اما غمگین است           چشم من اما بارانی .

بوی غربت دارد                   کوچه ی تنبل پر همهمه مان

بوی هجرت دارد                  چمدانِ خسته ی من          
                                     و هوای گریه

قصد هجرت دارم                  به کجا باید رفت ؟

بروم                                        قایقی از رنج بسازم       
                                     و بهاری از عشق

بین ما دریایی ست               که نخواهد خشکید               

بین ما صحرایی ست             که نخواهد رویاند 

چمدانم را می بستم               و از اینجا می رفتم

قصد هجرت دارم                 دل من می گوید :

دل به دریا بزنم                   و به آن شبه جزیره بروم

                                    میوه ی تازه ی امید بچینم

بروم شهر سپیداران و سپیدیها را

ارمغان آورم، آه

چه خیال خامی دارم ! نه ؟

قصد هجرت دارم                به کجا باید رفت

به کجایی که در آن              آسمان ابری باشد   

و زمستان هم                    دل غمگین اما نه .

با تو ام ای یاور                 ای دوست

تو اگر سنگر امنیت من بودی

من هوای رفتن را ...

من هراس ماندن را ...

. . . . . . . . . . .

پیش تو می ماندم       و بیابانها را      بارور می کرديم 
چه خیال خامی دارم ! نه ؟

 بوی هجرت دارد      چمدان خسته ی من     و هوای گریه

قصد هجرت دارم

                          به کجا باید رفت ؟

اشک من پیرهنتو تر کرده                                                         

همه جا عطر تو پیچیده ولی                                                         

دل دیگه غربتو باور کرده

مثل اون پرنده ی شکسته بال                                              

دل من دیگه بی لونه شده

با تو بی قراره و بی تو بی قرار

دل من راست راستی دیوونه شده

خدای من

رفت حاجی به طواف حرم و باز آمد 

ما به قربان تو رفتیم و همانجا ماندیم

هیچ پرده ای [از نمایش] تمام نیست همیشه می توان برگشت و چیزی به آن افزود

تو را از شب جدا کردم    تو را از قصه آوردم  

نمی شد با تو بد باشم       نمی شد از تو برگردم                                                     

کمی با من مدارا کن                                        

که خود را با تو بشناسم      

من ِ گم را تو پیدا کن

نه از برگم نه از جنگل     نه از باران نه از شبنم

نه آن تعمیدی رودم         نه آن مریم ترین مریم

کمی با من مدارا کن

صبوری کن تحمل کن

من ِ گم را پیدا کن

اگر سختم اگر دشوار      اگر سیل مصیبت بار

اگر تلخم اگر بیمار         منم ‌  ‌ازعشق بسیار

کمی با من مدارا کن

صبوری کن تحمل کن

من ِ گم را تو پیدا کن

من آن همخون و همگریه   که بغضش را به دریا داد

که از اوج پریدن ها        بر این ویرانه ها افتاد

روز پاییزی میلاد من در یادت نیست

روز خاکستری سرد سفر یادت نیست

ناله ی ناخوش از شاخه جدا ماندن من

در شب آخر پرواز خطر یادت نیست

تلخی فاصله ها لیک به یادت ماندست

نیزه بر باد نشسته ست و سپر یادت نیست

یادم هست یادت نیست !!!

من به خط و خبری از تو قناعت کردم

قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست

عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید

کوزه ای دادمت ای تشنه مگر یادت نیست

یادم هست یادت نیست !!!!!

تو که خودسوزی هر شب پره را می فهمی

باورم نیست که مرگ بال و پر من یادت نیست

تو به دل ریختگان چشم نداری بی دل

آنچنان غرق غروبی که سحر یادت نیست

نمی شه در شب غربت گریه ستاره رو دید 

نمی شه که با یه نامه با تو از جدایی نالید

قصه سفر همینه تا که جاده هارو داری

واسه جوهر نوشتن دریاها رو کم می یاری

فرصت بودن با تو اگه حتی یه نفس بود

برای باور بودن همه چیزو همه کس بود

یخچال

به تو عادت کرده بودم ای به من نزدیکتر از من

ای حضورم از تو تازه ای نگاهم از تو روشن

به تو عادت کرده بودم مثل گلبرگی به شبنم

مثل عاشقی به غربت مثل مجروحی به مرهم

لحظه در لحظه عذابه لحظه های من بی تو

تجربه کردن مرگه زندگی کردن بی تو

من که در گریزم از من به تو عادت کرده بودم

از سکوت و گریه شب به تو هجرت کرده بودم

با گل و سنگ و ستاره از تو صحبت کرده بودم

خلوت خاطره هامو با تو قسمت کرده بودم

خونه لبریز سکوته خونه از خاطره خالی

من پر از میل زوالم تو بگو تو در چه حالی

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

وقتی  دوری

تنهایی نزدیکه

قلبم بی تو

می ترسه تاریکه